Szermierka - podstawy

Ukłon szermierczy jest to nic innego jak przywitanie bądź też pożegnanie stosowane przed rozpoczęciem lub tuż po zakończeniu walki. Według obowiązujących zasad wynikających z tradycji, a także kultury tej dyscypliny ukłonem tym witamy naszego przeciwnika, sędziego, a także publiczność.

Aby wykonać ukłon szermierczy należy:

1) Stanąć w szyku " front w prawo "



W przypadku osoby praworęcznej wygląda to następująco:
Stopa nogi prawej (wykrocznej) skierowana jest na przeciwnika.
Stopa nogi lewej (zakrocznej) tworzy kąt prosty z drugą stopą.
Pięty stykają się ze sobą i pozostają na jednej linii.

2) Wykonać następujące czynności:

rys.1	rys.2	rys.3

a) prostujemy rękę uzbrojoną tak by koniec broni dotykał podłoża (rys.1)
b) unosimy rękę uzbrojoną do poziomu (rys.2)
c) zginamy przedramię w ten sposób, aby floret tworzył linię pionową z przedramieniem (rys.3)
d) prostujemy przedramię do poziomu (rys.2)
e) wracamy do pozycji wyjściowej (rys.1)

Słówka do zapamiętania: szyk "front w prawo", noga zakroczna, noga wykroczna

Jednym z pierwszych zadań początkującego szermierza jest opanowanie poprawnej postawy szermierczej bez broni, czyli najdogodniejszej pozycji ciała jaką przybiera zawodnik poruszając się po planszy w czasie walki.

Aby prawidłowo wykonać to ćwiczenie należy:

1) Stanąć w szyku " front w prawo " (patrz Lekcja 1)

2) Odstawić nogę wykroczną do przodu



Odległość między stopą nogi zakrocznej i wykrocznej powinna wynosić od półtora do dwóch stóp.

Stopy muszą być tak ułożone, aby krawędź zewnętrzna stopy nogi wykrocznej przecinała się z krawędzią pięty nogi zakrocznej. Pięty powinny pozostawać na jednej linii.

3) Ugiąć nogi w stawach kolanowych



Przysiadając na nogach pamiętamy aby ciężar był rozłożony równomiernie na obydwie nogi.
Tłów jest ułożony pionowo, ręka nieuzbrojona ( lewa ) podniesiona do góry i zgięta w stawie łokciowym tworzy łuk z tyłu nad głową; ręka uzbrojona ( prawa ), ugięta lekko w łokciu, jest dłonią zwrócona lekko ku górze. Należy zwrócić uwagę, aby łokieć ręki uzbrojonej był przeniesiony do środka, a dłoń na zewnątrz.

Rysunek obok ilustruje postawę szermierczą florecisty, jednak powyższe zasady obowiązują we wszystkich broniach.

Słówka do zapamiętania: ręka uzbrojona, ręka nieuzbrojona

Podręcznik szermierki Stanisława Spyry mówi:

"Kroki są podstawowym sposobem poruszania się szermierza po planszy. Od ich poprawnego i szybkiego wykonania zależy utzymanie odpowiedniej odległości między walczącymi. Kroki muszą być wykonywane szybko i elastycznie, aby w każdej chwili, zależnie od potrzeby, szermierz mógł zwiększyć lub zmniejszyć odległość dzielącą go od przeciwnika.

Kroki w przód rozpoczyna się nogą wykroczną, przenosząc stopę nogi wykrocznej do przodu jak najniżej nad podłożem na odległość taką jak długi ma być krok. Po postawieniu jej miękko na podłodze, dostawia się szybkim ruchem stopę nogi zakrocznej na taką samą odległość na jaką odstawiało się stopę nogi wykrocznej."

Uwaga: zwróćcie uwagę na to aby odległość między Waszymi stopami po wykonaniu kroku była taka sama jak w pozycji wyjściowej.

"Wykonanie kroku w tył jest identyczne, z tą różnicą, że rozpoczyna go noga zakroczna należy stale zwracać uwagę na zachowanie tej samej odległości między stopami. Przy nauczaniu kroków w przód i w tył ważne jest, aby sylwetka ćwiczącego przesuwała się stale na jednej wysokości, tzn. należy unikać przesunięć w górę i w dół."

Zasłona w szermierce jest niczym innym jak unicestwieniem działania zaczepnego przeciwnika poprzez odpowiednie ustawienie ręki i broni. Zasłony ze względu na sposób ich wykonywania możemy podzielić na odbijające oraz usuwające - nie muszę chyba tłumaczyć czym się one od siebie różnią.

We florecie wyróżnia się osiem zasłon ozaczonych cyframi od 1 do 8.
Poniżej narysowałem Wam siedem z nich.

Uwaga, jak to działa ::..
Aby szermierz chwycił zasłonę należy najechać na niego kursorem myszki.
Obok niego podświetli się też obszar ciała, który jest chroniony przez daną zasłonę.
Podczas pierwszego użycia trzeba chwilę poczekać na załadowanie grafiki.

	Zasłona 6 Stojąc w zasłonie 6 pamiętamy aby łokieć nie wystawał na zewnątrz (poza gardę). Garda tzw. kosz powinna być odprowadzona na zewnątrz tak jak na rysunku. Nie łamiemy nadgarstka - klinga ma być przedłużeniem naszego ramienia. Innymi słowy nasze przedramię oraz klinga powinny tworzyć linię prostą.
	Zasłona 4 Jeśli stoimy w zasłonie 6 i chwytamy zasłonę 4 zwracamy uwagę, aby ruch ten nie był za duży. Koniec broni nie może być skierowany na sędziego lub publiczność (czytaj w bok) lecz w miarę możliwości powinien być skierowany na ważne pole przeciwnika.
	Zasłona 8 Z zasłony 6 do zasłony 6 przechodzi się zakręślając końcem broni półkole. ały czas obowiązuje zasada nie łamania nadgarstka tj. przedramie razem z klingą muszą tworzyć linię prostą.
	Zasłona 7 Szczerze mówiąc rzadko używam tej zasłony, więc co tu mogę napisać... Jeśli stoisz w załonie 8 przenieś kosz do wewnątrz, kierując się "naczelną zasadą nr 1" (czytaj niżej).
	Zasłona 1 Osoby początkujące często mają problem z tą zasłoną. Należy pamiętać, że chwytając tą zasłonę nie wolno zakrywać sobie oczu - ręka uzbrojona powinna być na tyle wysoko aby nie ograniczać nam pola widzenia. Koniec broni w miarę możliwości powinien być skierowany na pole przeciwnika.
	Zasłona 5 Zasłony tej nie należy wykonywać na prostej ręce co się często zdarza osobom początkującym. Ręka musi być ugięta w łokciu. Powinniśmy starać się aby koniec broni nie był centrlnie skierowany na sędziego lub publiczność (cztaj w bok) - powinien być skierowany lekko w przód.
	Zasłona 2 Zasłona 2 jest w zasadzie podobna do zasłony 8. Różnice można zauważyć na rysunkach. W walce zasłona 2 częściej występuje jako zasłona odbijająca, natomiast zasłona 8 jako usuwająca.

Naczelna zasada nr 1:
Ruch do zasłony powininen być możliwie najmniejszy, ale na tyle duży by zapewnić nam skuteczną obronę.

Naczelna zasada nr 2:
Na początku nauki, każdą zasłonę wykonujemy z krokiem do tyłu

Według podręcznika "natarcie jest to skierowanie ostrza lub końca broni na ważną powierzchnię trafień przeciwnika z ruchem ręki do przodu zagrażającym trafieniem".
W szermierce wyróżniamy natarcia proste i złożone> Różnica między nimi stanie się dla nas oczywista jeżeli za definicja natarcia prostego przyjmiemy każde natarcie wykonane jednym płynnym ruchem do przodu w celu zadania trafienia. Natarciem złożonym będzie więc każde natarcie wykonane więcej niż jednym ruchem. W szermierce istnieje bardzo wiele róznych kombinacji i możliwości zadania trafienia przeciwnikowi. Mamy do dyspozycji natarcia na wprost, z wyminięciem, z okoleniem, po tzw. "żelazie", z wrzuceniem, ze zwodem etc. Jeśli dodamy do tego jeszcze odpowiednią pracę nóg począwszy od prostych kroków, po wypady, doskoki, sunięcia i tzw. flesze okaże się, że dysponujemy całkiem poważnym arsenałem działań zaczepnych.

Szpada: W szpadzie "konwencja" nie występuje. Wystarczy trafić swego przeciwnika zaledwie o ułamek wcześniej aby na aparacie sędziowskim zapaliła się tylko jedna lampa (lampy sygnalizują trafienia).	trafinenia zadaje się pchnięciem
Floret (środek) i szabla (dół): We florecie i szabli walczy się według określonej reguły - konwencji, która zakłada tzw. pierszeństwo natarcia i odpowiedzi (broniący się szermierz winien parować natarcie lub odpowiedź, a dopiero po przyjęciu zasłony samemu odpowiadać).	trafinenia zadaje się pchnięciem
	trafinenia zadaje się cięciem lub pchnięciem